Ludwik Konarzewski (junior)

Urodził się 20 kwietnia 1919 roku w Buzułuku (ZSRR), zmarł 23 stycznia 1989 roku w Cieszynie.

Syn Ludwika Konarzewskiego seniora, malarz, rzeźbiarz i pedagog plastyczny, działający

na Górnym Śląsku i Śląsku Cieszyńskim.

W 1938 roku rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w zakresie malarstwa.

Przerwane przez wojnę ukończył je w roku 1948. Studiował m.in. pod kierunkiem malarzy

z kręgu kolorystów: Władysława Jarockiego, Fryderyka Pautscha, Jerzego Fedkowicza, Andrzeja

Pronaszki, Eugeniusza Eibischa i przejściowo także Wojciecha Weissa. Rzeźbę studiował

u Xawerego Dunikowskiego i Stanisława Horno-Popławskiego.

Przez 30 lat pracował w Rydułtowach koło Rybnika jako nauczyciel.

Wraz z ojcem był współzałożycielem (w 1945 roku),

a po śmierci ojca – dyrektorem Państwowego Ogniska

Plastycznego, stając się osobowością w znacznym stopniu

kształtującą poziom i jakość świadomości plastycznej

miejscowej społeczności – podobnie jak ojciec w okresie

międzywojennym w Istebnej. W uznaniu tych dokonań

w 1999 roku jego imieniem nazwano plac naprzeciw Urzędu

Miasta w Rydułtowach, samo zaś Państwowe Ognisko

Plastyczne – imieniem ojca Ludwika seniora.

Z przemysłowym Górnym Śląskiem bardziej związała go

też praca, a w latach 1946-1967 także zamieszkanie

i zorganizowana wraz z ojcem pracownia artystyczna

w mansardzie katowickiej kamienicy. Natomiast na

rodzinnym Buczniku w Istebnej założył, także wraz z ojcem

(po raz drugi), społeczną szkołę plastyczną – Ognisko

Kultury Plastycznej, umiejscowione w powojennym

już budynku. Szkoła ta funkcjonowała do około 1960 roku.

Oprócz Ludwika Konarzewskiego juniora, nauczali w niej:

w pierwszych latach jego ojciec, żona Joanna Konarzewska i

siostra Maria.

Jest autorem około 1000 obrazów olejnych, wielu polichromii

i artystycznych elementów wystroju kościołów oraz

gmachów użyteczności publicznej na Górnym Śląsku,

a także w innych regionach Polski. Wiele z tych prac

realizował razem z żoną. Wśród nich znalazły się m.in. także

majoliki „Węgiel” i „Raj” z 1975 roku, stanowiące element

wystroju wnętrza Ośrodka Wypoczynkowego „Górnik”

w Kątach Rybackich, będącego własnością kopalni

„Jankowice”. Jako rzeźbiarz, oprócz wielu form kameralnych,

jest także autorem pomników, m.in.: Karola Miarki

w Zabrzu, Powstańców Śląskich i Ofiar II wojny światowej

w wielu miejscowościach na Górnym Śląsku,

Walki i Męczeństwa w Rydułtowach, Górala Śląskiego

w Istebnej-Andziołówce na Buczniku.

Za pracę artystyczną i pedagogiczną był wyróżniany, w tym

m.in.: „Sztalugą Juliana Fałata”. Uczestniczył w zbiorowych

oraz indywidualnych wystawach krajowych (Cieszyn,

Rybnik, Zabrze, Katowice, Kraków) i zagranicznych

(Pensylwania, USA 1978, Hamburg, RFN 1983). Prace jego

trafiły do muzeów w: Bielsku-Białej, Katowicach (Muzeum

Historii Katowic), Rybniku, Ustroniu i Wiśle oraz wielu kolekcji

prywatnych.

Bibl.: Ł. Konarzewski Ł,

Malarstwo rzeczywiste

Ludwika Konarzewskiego-juniora,

„Znad Olzy” 1998, R. I, nr 3