Monika Przybyszewska-Piwowarska

Urodziła się 29 listopada 1914 roku w Orenburgu (Rosja), zmarła 25 grudnia 2006 roku.

Pochowana została na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Uczęszczała do Miejskiej Szkoły Sztuk Zdobniczych i Malarstwa w Warszawie. Tam też poznała swojego

męża, rzeźbiarza Edwarda Piwowarskiego. Studia artystyczne odbyła w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie

na Wydziale Malarstwa u prof. Felicjana Kowarskiego, dyplom uzyskała w 1939 roku.

W latach 1945-1947 mieszkała w Katowicach, następnie, do 1950 roku, w Bielsku.

Była współzałożycielką Spółdzielni Artystycznej „Twórczość” w Bielsku. W latach 1947-1950

uczyła w Państwowym Ognisku Kultury Plastycznej w Bielsku.

Od 1950 roku działała na terenie Warszawy, przyjaźniła się z Henrykiem Stażewskim.

Zajmowała się malarstwem olejnym,

rysunkiem, tkaniną artystyczną

(gobelinem), propagowała szeroko

pojęte rzemiosło artystyczne.

Tematami jej prac są pejzaże, portrety,

głównie dziecięce, oraz kompozycje

abstrakcyjne.

Brała udział w wystawach oddziałowych,

okręgowych i ogólnopolskich.

Uczestniczyła w reprezentatywnych

wystawach sztuki polskiej za granicą

w: Genewie, Pekinie, Szanghaju, Tbilisi,

Paryżu, Atenach, Meksyku, Mediolanie,

Taszkiencie, Alma-Acie

Wystawy indywidualne:

– Galeria Foksal, Warszawa 1954,

– Galeria na MDM, Warszawa 1960,

– Galeria „Plastyka”, Warszawa 1961,

– Kordegarda, Warszawa 1967,

– wystawa gobelinów, Dom Plastyka,

Warszawa 1970,

W 1991 roku w BWA w Bielsku-Białej

miała miejsce retrospektywna wystawa

„Piwowarscy. Powrót po latach”,

na której zaprezentowane zostały obrazy

i gobeliny Moniki Piwowarskiej

oraz rzeźby Edwarda Piwowarskiego.