Władysław Szostak

Urodził się 2 czerwca 1925 roku w Jeleniu k. Jaworzna, zmarł 12 października 1983 roku w Bielsku-Białej.

Pochowany został na cmentarzu rzymskokatolickim w Białej.

Pochodził z rodziny górniczej. W czasie II wojny światowej został aresztowany (3 lipca 1941) i wywieziony

do obozów pracy przymusowej w Klein Mangerstdorf, Markstadt, Rattwitz. W okresie od 25 czerwca 1942

roku do 9 marca 1944 przebywał w obozie koncentracyjnym Auschwitz.

Po wojnie podjął studia w krakowskiej ASP na Wydziale Malarstwa i w Studium Pedagogicznym.

Dyplom uzyskał w 1952 roku w pracowni malarstwa Wojciecha Weissa, Zbigniewa Pronaszki

i Hanny Rudzkiej-Cybisowej.

Po studiach zamieszkał w Bielsku-Białej, podjął pracę

w Studiu Filmów Rysunkowych, był kreślarzem

w bielskim „Miastoprojekcie”, następnie do 1968 roku

uczył w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych.

Współpracował z zurychskim wydawnictwem Graphis

Annal.

Od 1954 roku był członkiem ZPAP (nr legitymacji: 3282),

w latach 1961-1967 wiceprezesem bielskiego Oddziału,

w latach 1969-1972 i w 1983 prezesem. Był też

członkiem Kolegium Rzeczoznawców przy PPSP

w Katowicach oraz rzeczoznawcą ds. architektury

wnętrz przy MKiS.

Od 1959 roku zajmował się projektowaniem, równolegle

uprawiając malarstwo olejne, linoryt, metaloplastykę,

sgraffito (m.in. na elewacji Teatru Lalek „Banialuka”

i Elektrociepłowni w Bielsku-Białej), mozaikę (kawiarnia

kopalni „Silesia” w Katowicach), polichromię,

architekturę wnętrz (m.in. wystrój pawilonu BWA

w Katowicach, kawiarni: „Staromiejska”, „Radosna”,

„Bajka” w Bielsku-Białej, zajazdu „Bielsko”, Domu

Wycieczkowego PTTK w Wiśle-Malince, DK w Łaziskach

i Wojkowicach, Domów Wczasowych kopalni

„Zofiówka” i huty „Baildon” w Ustroniu, kina „Rialto”

w Bielsku-Białej i „Marzenie” w Zabrzu). Projektował

aranżacje i wyposażenia wnętrz domów kultury,

sal kinowych, kawiarni, domów wczasowych, restauracji,

pałaców ślubów, bibliotek, wystaw oraz pierwszego

Pawilonu Wystawowego ZPAP w Bielsku-Białej.

Zrealizował dwa pomniki ku czci obrońców z 1939 roku

w Węgierskiej Górce (wspólnie z M. Hańderkiem)

i w Rajsku k. Oświęcimia.

Przygotował kilkanaście wystaw indywidualnych.

Regularnie uczestniczył we wszystkich wystawach

oddziałowych, okręgowych, wielu ogólnopolskich,

na których zdobywał nagrody i wyróżnienia, m.in.:

był wielokrotnym laureatem konkursu organizowanego

przez bielsko-bialski Oddział ZPAP na najlepszy

obraz czy grafikę kwartału oraz dwukrotnie nagrodzony

brązowym medalem na „Bielskiej Jesieni”

(1965 – grafika, 1981 – obraz).

Odznaczony: Srebrnym Krzyżem Zasługi (1975) i odznaką

„Zasłużony Działacz Kultury” (1980).

Zaloty
1978, olej, płótno

Bibl.: Oblicza Bielska-Białej. Twórcy ikonografii miasta. Prace ze zbiorów

Muzeum w Bielsku-Białej, red. I. Purzycka, Bielsko-Biała 2010, s. 228.