Edward Biszorski

Urodził się 6 kwietnia 1909 roku w Skoczowie, zmarł 27 sierpnia 1995 roku tamże.

Malarz, grafik, turysta, społecznik w jednej osobie. Edukację rozpoczął w Skoczowie, w warsztacie ojca Rudolfa

– mistrza malarskiego. Wbrew jego woli podjął dalsze kształcenie, najpierw w pracowni Jana Bukowskiego na

Wydziale Malarstwa Dekoracyjnego w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Krakowie,

a od 1935 roku studiował w warszawskiej ASP w pracowniach: malarstwa sztalugowego prof. Tadeusza

Pruszkowskiego i grafiki artystycznej prof. Stanisława Chrostowskiego. Równolegle ze studiami w Warszawie

pracował przy odnawianiu i złoceniu rzeźb sakralnych oraz polichromii w kościołach. Dekorował m.in. kościoły w:

Luborzycy pod Krakowem, Zawoi, Zagórzu oraz Turku koło Łodzi. Okres okupacji, obfitujący w dramatyczne przeżycia,

zaprowadził go m.in. do: obozu jenieckiego, na północny front rosyjski i do albańskiej partyzantki.

2 maja 1945 roku wrócił do rodzinnego miasta, gdzie na gorąco wykonał cykl

rysunków dokumentujących zniszczenia wojenne. Jeszcze w tym samym roku

założył w Cieszynie wraz z Henrykiem Nitrą lokalny Związek Plastyków.

W ZPAP od 1949 roku (nr legitymacji: 1034).

W Cieszynie krótko po wyzwoleniu zorganizował swoją pierwszą wystawę. Choć

planował inaczej, życie związał ze Skoczowem. Źródłem jego dochodów była

grafika użytkowa i reklamowa, wykonywał setki plakatów, afiszy i dekoracji,

nie zaniedbując przy tym malarstwa oraz grafiki. Poza pejzażem i architekturą

szczególnie upodobał sobie tematykę górską, ponieważ góry uważał za źródło

niewyczerpanych inspiracji.

Przygotował i wykonał wiele polichromii w kościołach, instytucjach, schroniskach,

sklepach, a nawet domach prywatnych. Wykonywał malowane fryzy i sgraffita

na elewacjach różnych budynków.

Uczestniczył w wystawach nie tylko na terenie województwa śląskiego,

ale również w ogólnopolskich i zagranicznych, miał też kilka indywidualnych

wystaw malarstwa, grafiki, rysunków, drzeworytów oraz dwie wystawy

retrospektywne w Bielsku-Białej (1982) i Skoczowie (1987).

Jego prace znajdują się m.in. w muzeach w: Skoczowie, Cieszynie, Bielsku-Białej,

Bytomiu i Warszawie, a także w zbiorach prywatnych.

Twórczość Edwarda Biszorskiego znalazła uznanie współczesnych w postaci wielu

nagród i wyróżnień zdobytych zarówno w konkursach, jak i za całokształt pracy

artystycznej, m.in.: „Sztalugą Juliana Fałata” (1979) i Nagrodą G. Morcinka (1983).

Poza działalnością zawodową Edward Biszorski aktywnie uczestniczył w życiu

społecznym, był m.in. prezesem i wieloletnim działaczem skoczowskiego Koła

Miejskiego PTTK, jednym z założycieli i honorowym członkiem Towarzystwa

Miłośników Skoczowa, a także niestrudzonym animatorem kultury

i pomysłodawcą wielu projektów związanych z miastem. Należał do komitetu

organizującego jubileusz 700-lecia Skoczowa w 1967 roku, odpowiadając za

wizualną oprawę uroczystości. Był organizatorem cyklicznego przeglądu prac

artystów amatorów Podbeskidzia. Wielokrotnie stawał w obronie zabytkowych

obiektów, optując za jednolitą koncepcją urbanistyczną miasta. Był gorącym

zwolennikiem sprowadzenia figury tzw. Jonasza na skoczowski rynek (co udało

się z końcem 1976 roku), a także umieszczenia Muzeum im. G. Morcinka

w zabytkowej kamienicy przy ul. Fabrycznej.

W 1980 roku stracił wzrok, co uniemożliwiło mu działalność artystyczną, ale nie

przestał udzielać się społecznie. Był pomysłodawcą powstania monografii

Skoczowa „Od zarania do współczesności”, która ukazała się w 1993 roku,

albumów „50 obrazów starego Skoczowa” oraz „Ziemia cieszyńska w obrazach

Edwarda Biszorskiego”. Wielokrotnie nagradzany za działalność społeczną, m.in.:

Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotą

Odznaką za Ochronę nad Zabytkami oraz Złotą Honorową Odznaką PTTK

Przegląd prac artysty:

www.tms.ngo.cieszyn.pl/?page_id=61

Bibl.: Oblicza Bielska-Białej. Twórcy

ikonografii miasta. Prace ze zbiorów

Muzeum w Bielsku-Białej, red. I. Purzycka,

Bielsko-Biała 2010, s. 139.