Ludwik Konarzewski (senior)

Urodził się 18 sierpnia 1885 roku w Wilanowie k. Warszawy,

zmarł 2 października 1954 roku w Istebnej k. Cieszyna.

Studia artystyczne odbył w Szkole Rysunkowej w Warszawie, następnie

w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem prof.: Józefa

Unierzyskiego, Wojciecha Weissa, Józefa Mehoffera, Konstantego Laszczki

i Ferdynanda Ruszczyca. Odbył podróż artystyczną do Paryża, Monachium

i Rzymu. Od roku 1922 mieszkał w Istebnej, w której prowadził m.in. szkołę

artystyczną dla zdolnej góralskiej młodzieży i tętniący życiem artystycznym

dom na tzw. Buczniku. Przyjaźnił się z Julianem Fałatem.

W latach II wojny światowej niemiecki okupant

spalił jego dorobek (dom, lokalne muzeum,

pracownię). Po 1945 roku był czynnym

propagatorem sztuki w ruchu amatorskim

górników Rybnickiego Okręgu Węglowego,

założył w Rydułtowach szkołę rzeźby w węglu.

Uprawiał malarstwo sztalugowe i ścienne oraz

rzeźbę w drzewie.

Prace jego znajdują się m.in. w zbiorach

Muzeum Historycznego w Bielsku-Białej,

Muzeum Śląska Cieszyńskiego w Cieszynie

i kolekcjach prywatnych.

Bibl.: Słownik artystów polskich i obcych w Polsce

działających (zmarłych przed 1966). Malarze, rzeźbiarze,

graficy, t. 4 (Kl-La), Wrocław–Warszawa–Kraków–Gdańsk

–Łódź 1986, s. 78–80;

Ł. Konarzewski, Ludwik Konarzewski senior,

[w:] Ziemia Śląska, red. L. Szaraniec, t. 2, Katowice 1989,

s. 47–107.