Edmund Cyganik

Urodził się 28 listopada 1912 roku w Stryszawie

k. Suchej Beskidzkiej, zmarł 25 grudnia 1988 roku

w Lachowicach.

Był synem kolejarza i krawcowej. Miał siedmioro

rodzeństwa.

Od młodości miał jasno określone zainteresowania

i cel życiowy – rzeźbę.

Jednak droga do jego zrealizowania miała okazać

się nie tak łatwą.

Wcześnie poszedł do pracy jako topograf

na Polesiu, służył w wojsku (gdzie

zetknął się z fotografią lotniczą), wreszcie

wojnę i okupację hitlerowską spędził

w Niemczech na przymusowych robotach.

Dopiero po wojnie mógł zrealizować

swoje marzenie i wstąpić do Szkoły

Malarstwa, Rzeźby i Grafiki i w Bielsku,

którą ukończył w 1947 roku. Następnie

ukończył Wydział Rzeźby w krakowskiej

ASP. Dyplom uzyskał w 1954 roku

w pracowni prof. Xawerego Dunikowskiego.

Do ZPAP wstąpił w roku 1955, pracował

wtedy przy rekonstrukcji i odnowie

zabytkowych kamieniczek przy Długim

Targu w Gdańsku oraz w Lublinie przy

ul. Bernardyńskiej. W latach 1957-1961

był nauczycielem w Liceum Plastycznym

w Nałęczowie, potem do roku 1967

projektował meble i inne wyroby

użyteczne dla Spółdzielni „Artystyczny

Przemysł Drzewny” w Nałęczowie.

W tym czasie wykonał pomnik

Bojownikom Batalionów Chłopskich

w Rachaniach na Zamojszczyźnie (stoi do

dziś). Z Nałęczowa wrócił do Krakowa,

gdzie prowadził samodzielną pracownię

i współpracował ze Stoiskiem

Artystycznym ZPAP w Sukiennicach.

Dużym powodzeniem cieszyły się jego

miniaturki – wypalane na kawałku

okleiny drewnianej widoki górskie

i krakowskie pejzaże miejskie

oraz pomysłowa biżuteria z drewna

i metaloplastyki. W 1971 roku osiadł

w Lachowicach, gdzie mieszkał do końca

życia. Z tego okresu pochodzi najwięcej

zachowanych prac: ołtarz polowy przy

kościele parafialnym w Lachowicach,

kilka płócien olejnych, rzeźby

i płaskorzeźby wykonane w różnych

materiałach oraz wiele szkiców, rysunków,

projektów i miniatur.